SMEREENBURGFJORDEN
Mocno pachnie Północą
Smeerenburgfjorden na Spitsbergenie: Dzikie oblicze północnego zachodu
Kluczowe informacje o Smeerenburgfjorden :
Położenie: Północno-zachodnia część Spitsbergenu, ukształtowana przez surowe formy alpejskie i lodowce.
Główne akweny: Smeerenburgfjorden oraz sąsiadujący z nim Bjørnfjorden.
Historia: Wyspa Danskøya (Virgohamna) to miejsce startu tragicznej wyprawy balonowej S.A. Andrée w 1897 r. Na Amsterdamøya działała XVII-wieczna osada wielorybników.
Fauna: Obszar obfituje w niedźwiedzie polarne, morsy (kolonie na plażach), foki i wyjątkowo odporne renifery.
Żeglarstwo: To ostatni stały ląd przed biegunem; miejsce, gdzie kończą się elektroniczne mapy nawigacyjne, a 80. równoleżnik leży zaledwie 12 mil stąd.
Alpejskie krajobrazy północno-zachodniego Spitsbergenu
Północno-zachodnia część Spitsbergenu charakteryzuje się niezwykle ciekawym i surowym ukształtowaniem terenu. Składa się na nią labirynt fiordów, kilkanaście wysp oraz wiele potężnych lodowców. Intensywna, wielowiekowa praca lodu ukształtowała tutaj ostre, formy alpejskie, dzięki czemu tutejszy krajobraz jest nie tylko urozmaicony, ale i zachwycająco piękny.
Sercem tego fascynującego obszaru jest Smeerenburgfjorden wraz z przylegającym do niego Bjørnfjorden, otoczony licznymi, malowniczymi zatoczkami i cieśninami.
Śladami wielorybników i tragicznej wyprawy balonowej
Smeerenburgfjorden to miejsce, które w unikalny sposób łączy walory krajobrazowe z mrożącymi krew w żyłach historiami odkrywców.
To właśnie tutaj, na wyspie Danskøya, znajduje się zatoka Virgohamna. W 1897 roku szwedzki badacz Salomon August Andrée wraz z dwójką towarzyszy wyruszył stąd na śmiałą, lecz ostatecznie tragiczną wyprawę balonową, której celem był podbój Bieguna Północnego. Z kolei na pobliskiej wyspie Amsterdamøya już w XVII wieku założono słynną osadę dla wielorybników. Mrocznym, ale ważnym historycznie przypomnieniem tamtych czasów jest również przylądek Likneset, gdzie do dziś zlokalizowany jest stary cmentarz wielorybników.
„Fiord Niedźwiedzi” i niezłomna arktyczna fauna
Ten rejon Svalbardu obfituje w dziką przyrodę, a wiele z jego fragmentów objęto ochroną jako ścisłe rezerwaty. Znajdują się tu plaże będące domem dla kolonii morsów. Bliskość paku lodowego na północy oznacza obecność fok, które z kolei przyciągają największych drapieżników Arktyki – niedźwiedzie polarne.
Niedźwiedzie widywane są tu niezwykle często, szczególnie w rejonie wyspy Danskøya. Pewnego roku, gdy morze wyrzuciło na tutejszą plażę truchło wieloryba, kilka niedźwiedzi żerowało w tym miejscu bez przerwy przez kilka dni. Nieprzypadkowo szwedzki zoolog Karl Wilhelm Samuel nazwał wewnętrzną odnogę Smeerenburgfjorden mianem Bjørnfjorden, co dosłownie oznacza „Fiord Niedźwiedzi”.
Zaskoczeniem dla wielu obserwatorów jest również obecność reniferów svalbardzkich. Choć tutejsze tereny są płaskie, a roślinność niezwykle uboga, te kopytne ssaki potrafią przetrwać nawet w tak skrajnie niekorzystnych warunkach.
Żeglarskie wyzwanie: Koniec map elektronicznych i 80. równoleżnik
Otoczenie Smeerenburgfjorden to ostatni stały ląd na morskiej drodze w kierunku Bieguna Północnego. To właśnie tutaj zaczyna się prawdziwa, surowa przygoda żeglarska.
W górnej części fiordu kończą się popularne morskie mapy elektroniczne. Od tego momentu załogi jachtów muszą polegać na tradycyjnych metodach nawigacji i własnym doświadczeniu. Stąd dzieli nas już tylko 12 mil morskich na północ, by przeciąć 80. stopień szerokości geograficznej północnej – magiczną granicę, której przekroczeniem może pochwalić się zaledwie garstka ludzi na świecie.
Często Zadawane Pytania (FAQ) – Smeerenburgfjorden
Z czego słynie wyspa Danskøya i zatoka Virgohamna?
To właśnie z Virgohamna na wyspie Danskøya w 1897 roku wyruszyła słynna i tragiczna w skutkach ekspedycja balonowa Salomona Augusta Andrée, której celem było dotarcie na Biegun Północny.
Dlaczego Bjørnfjorden nosi taką nazwę?
Nazwa Bjørnfjorden oznacza „Fiord Niedźwiedzi”. Została nadana przez szwedzkiego zoologa Karla Wilhelma Samuela ze względu na bardzo częstą obecność niedźwiedzi polarnych w tym rejonie, polujących na foki i żerujących na wyrzuconych przez morze szczątkach.
Dlaczego nawigacja w Smeerenburgfjorden jest wyzwaniem?
W górnej (północnej) części tego obszaru urywa się pokrycie popularnych, morskich map elektronicznych. Wymusza to na kapitanach jachtów przejście na tradycyjną nawigację w trudnym, naszpikowanym lodem terenie.
